Artemi Aroniszydze

Artemi Aroniszydze urodził się 20 października 1891 roku we wsi Konczkati. Po ukończeniu Szkoły Junkrów w Tbilisi, od 1913 roku służył w Tyfliskim Pułku Piechoty, a podczas I wojny światowej walczył na froncie kaukaskim, otrzymując stopień kapitana i Order św. Anny. W latach niepodległości Gruzji (1918–1921) aktywnie szkolił młodzież i formował oddziały wojskowe. Podczas inwazji bolszewickiej bronił kraju, a po zabezpieczeniu ewakuacji rządu z Batumi udał się na emigrację. W 1922 roku, na zaproszenie rządu polskiego, osiedlił się w Polsce wraz z innymi gruzińskimi oficerami. Po ukończeniu kursów w Rembertowie i opanowaniu języka, służył w 63. Pułku Piechoty w Toruniu. W 1927 roku poślubił Polkę, Lidię, z którą miał syna Jerzego. W 1934 roku otrzymał stopień majora, a za męstwo podczas obrony Warszawy w 1939 roku został odznaczony Orderem Virtuti Militari. Po wyjściu z niewoli niemieckiej w 1942 roku, powrócił do Warszawy i pod pseudonimem Jan Pilecki dołączył do Armii Krajowej, biorąc udział w powstaniu warszawskim. W 1945 roku został aresztowany przez NKWD, lecz dzięki staraniom żony odzyskał wolność. Z powodów ideowych odrzucił propozycję służby w Milicji Obywatelskiej w stopniu pułkownika. Ostatnie lata życia spędził jako dyrektor pensjonatu w Szklarskiej Porębie na Dolnym Śląsku. Zmarł 22 kwietnia 1950 roku po ciężkiej chorobie.