იულია მლოკოსევიჩი, გამოჩენილი ნატურალისტისა და ლაგოდეხის ნაკრძალის ფუძემდებლის, ლუდვიგ მლოკოსევიჩის ქალიშვილი, მამისეული საქმის ღირსეული გამგრძელებელი და ბუნების თავდადებული დამცველი იყო. მან პეტერბურგში უმაღლესი ბიოლოგიური განათლება მიიღო და 1910 წელს რუსეთის ენტომოლოგიური საზოგადოების წევრიც გახდა. იულია აქტიურად თანამშრომლობდა აკადემიკოს ნიკოლოზ კუზნეცოვთან და მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ლაგოდეხის ხეობის შესწავლაში. სწორედ მან აღმოაჩინა 1900 წელს ჩანჩქერის მიმდებარე ტერიტორიაზე მეცნიერებისათვის მანამდე უცნობი ენდემური მცენარე, რომელსაც მოგვიანებით, მის პატივსაცემად, „იულიას ფურისულა“ (Primula Iuliae) ეწოდა.
მამის გარდაცვალების შემდეგ, იულია მლოკოსევიჩი განსაკუთრებული ძალისხმევით იბრძოდა ლაგოდეხის ხეობისთვის ნაკრძალის სტატუსის მოსაპოვებლად. იმ პერიოდში ტერიტორიას სერიოზული საფრთხე ემუქრებოდა: აქტიურად მიმდინარეობდა ტყის ჩეხვა, ბუნებრივი ლანდშაფტი საძოვრებად იქცეოდა, ხოლო ხეობის ნაწილის სამხედრო-საწვრთნელ პოლიგონად გადაკეთება იგეგმებოდა. იულიას მიერ პროფესორ კუზნეცოვისთვის გაგზავნილმა დეტალურმა წერილებმა და განგაშმა გადამწყვეტი როლი ითამაშა - ამ ინფორმაციაზე დაყრდნობით მომზადებულმა მოხსენებამ საიმპერატორო აკადემიაში ლაგოდეხის ხეობის ნაკრძალად გამოცხადების პროცესი დააჩქარა. იულია სიცოცხლის დიდ ნაწილს მამისეულ კარმიდამოში ატარებდა, სადაც ბოტანიკურ კვლევებთან ერთად გარეულ ფრინველთა მოშენებასა და მოშინაურებაზე ატარებდა ექსპერიმენტებს. მისი სახელი სამუდამოდ დარჩა ბოტანიკის ისტორიაში, თუმცა მეცნიერი ქალის გარდაცვალების ზუსტი თარიღი და ადგილი დღემდე უცნობია.
