ნიკოლოზ აღნიაშვილი (დ. 14 თებერვალი, 1901, ბათუმი - გ. 5 ოქტომბერი, 1928, კრაკოვი) - საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის იუნკერი და პოლონეთის არმიის პორუჩნიკი.
1921 წელს, საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ, იგი სხვა სამხედროებთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა. მარშალ იუზეფ პილსუდსკის მიწვევით, ნიკომ პოლონეთის სამხედრო სასწავლებელი დაამთავრა და სამსახური საკონტრაქტო ოფიცრად განაგრძო. მისი ვინაობა დადასტურებულია იმ დოკუმენტებით, რომლებიც პოლონეთის ეროვნულმა არქივმა 2009 წელს საქართველოს ეროვნულ ბიბლიოთეკას გადასცა.
ნიკო აღნიაშვილი 27 წლის ასაკში გარდაიცვალა. დაკრძალულია კრაკოვის რაკოვიცკის სასაფლაოზე. მის საფლავის ქვაზე ქართულ და პოლონურ ენებზე ამოკვეთილია ემოციური წარწერა, რომელიც მას მამაც ქართველად და სამშობლოდან დევნილად მოიხსენიებს. წარწერებს შორის სიმბოლურად კავკასიური ხანჯალია გამოსახული.
მისი ხსოვნა ფართო საზოგადოებისთვის ცნობილი 2011 წელს გახდა, როდესაც გამოიცა ალბომი „უცნობი საქართველო: ქართველებისა და პოლონელების საერთო ბედი“. საბჭოთა პერიოდში ნიკო აღნიაშვილისა და სხვა ქართველი ოფიცრების ისტორია ტაბუირებული იყო, რადგან ისინი ბოლშევიკური რუსეთის წინააღმდეგ იბრძოდნენ.
